Nederland-Spanje

Aan Bonga heeft het alvast niet gelegen dat ze verloren hebben. Hij heeft met alles in hem mee gesupporterd als een echt zuidafrikaantje :-)

Een dagje Plopsa Coo

No words needed:

Zondagse kinderdrukte

Een momentje uit het leven ten huize Miro en Bonga :-)

Double birthday party!

Where is the time! Only a year ago we had a confident 3 year old and a little-bit-scared and intimidated (by the crowd) 1 year old partying their birthday together.

Today we had an very girly and princess-like 4 year old and a crazy proud and confident 2 year old boy. Amazing how in a years time he completely opened up and became the funny very boyish toddler and center of attention :-) he is today.

Miro begon haar dag als prinses Belle, sinds een jaar dé party outfit bij uitstek, met een zelfgemaakte Mega-Mindy kroon.

Het moest Mega Mindy zijn en met al haar "manipulatie" skills kreeg ze tante Elke dan uiteindelijk zo ver dat die helemaal naar Jopa reed om van het internet het nodige beeldmateriaal te printen.

Bonga vond vooral de gebeurtenissen in de keuken interessant en probeerde dan ook in de buurt te blijven van al het lekkers dat werd klaargemaakt...

De namiddag werd echt een kinder/"Studio100" feest. Bonga een enorm fan van Bumba werd er zelf eentje en liep de hele namiddag apetrots rond met zijn Bumba muts en pakje aan. Miro veranderde van Belle in Assepoester en eindigde als Mega Mindy. Het masker bleef de hele namiddag op, net als de Bumba muts van Bonga...

Al dansend het nieuwe jaar in!

Vanuit Centerparcs De Kempervennen wensen we jullie allemaal een geweldig oudejaar en een fantastisch 2010!

(Van links naar recht: Bonga, Miro met Kasper, Niene & Sander)

Wij zetten alvast dansend het nieuwe jaar in:

Eindelijk 4!

Het leek haar eindeloos te duren, maar eindelijk was het dan zover! Miro werd vandaag 4 jaar. Sinds de zomer is ze met haar aftellen begonnen: eerst herfst, dan winter, dan Sinterklaas, dan Jopa zijn verjaardag, dan Kerstmis, dan centerparcs en dan 1 nachtje slapen en dan word ik 4 jaar!

Haar verjaardag in de klas vieren met haar vriendjes was a

l een hoogtepunt, inclusief het bakken van de "verplichte" cake'jes: "Als iemand jarig is mama dan eten we cake'jes in de klas en drinken we sapje. Dus mama, wanneer bak je cake'jes? Je mag wel zelf kiezen welke cake je gaat bakken, dus welke cake wordt het?"

Gisteren avond stond ze zo gespannen voor "haar grote dag" dat er van slapen weinig in huis kwam. De adrenaline stroomde door haar lijfje en ze kon dan ook niet slapen van de "groeipijnen", want over nacht zou ze "groot worden". Het was dan ook ver 22u30 toen het eindelijk rustig werd in de kamer en prinses Miro eindelijk haar oogjes dicht deed.

Vanmorgen was de dan eindelijk een "grote meid" geworden en was ze erg onder de indruk van de versierde bungalow (Plop was het feestthema) en al de aandacht van de overige 9 bewoners. Ineens was ze terug een beetje een kleine verlegen meid, maar erg lang bleef dat niet duren en met het ontbijt gevolgd door een luxueus bubbelbad, werd de feestdag ingezet.

De kinderen hadden een geweldige tijd, Bonga genoot van al het eten (onstopbaar zoals altijd), de versieringen maakten indruk op iedereen (met dank aan Veerle, Sandrine, Bruno en Patrick voor het opblazen van 10-tallen ballons tot in de late uurtjes) en de vele cadeautjes zorgden voor een geweldige spel/feestnamiddag.

Na een actieve tijd met z'n allen in het zwembad en de laatste energie opstoten na het eten, lag iedereen onder 5 dan ook uitgeput om 21u in bed.

Miro zal haar 4 jaar niet snel vergeten, dat staat vast. Maar nu al kijkt ze uit naar 5 want "dan zal ze zo groot als mama zijn" ;-)

Happy Holidays! Prettige Feesten

Wij wensen jullie allemaal fijne Kerstdagen en een geweldig 2010!

Voor al diegene die vol verwachting zijn, wij duimen voor jullie dat jullie gezinnetje snel mag worden uitgebreid...

Jolly Holidays to all of you! Wishing you all a wonderful end of year and a splashing 2010!

De zomer van 2009 / Summer of 2009

Vijgen na Pazen, ik weet het... de herfst is al een paar weken daar... maar twee kinderen houden je echt wel bezig! Ik kan het jullie garanderen.

Foto's upladen, laat staan ontwikkelen, het komt er echt niet van...

Dus met weken vertraging, toch nog een impressie van onze zomer.

Eind augustus trokken we met ons viertjes naar Portugal. Als je ons adoptieavontuur niet meetelt, onze eerste echte grote vakantie met z'n viertjes. Het was een gezellige tijd...

Broer en zus hangen echt aan elkaar en samen beleven ze de grootste avonturen. Bonga heeft ondertussen een paar woordjes bijgeleerd, neuriet al een paar liedjes maar is in het hele spraakgebeuren niet echt geinteresseerd. Zolang hij geluid kan maken en de decibels de hoogte in krijgt is het voor hem al lang goed.

Motoriek en gewaagde halsbrekende toeren houden hem veel meer bezig. Dansen is zijn andere favoriete bezigheid. Hij moet maar de eerste muzieknoot horen en hij staat al te shaken. Het is geweldig om hem samen met Miro bezig te zien.

Maar algemeen blijven oren en ogen te kort hebben voor onze kleine man, gelukkig (!) steekt grote zus graag een handje toe. Deze zomer moesten we dan ook echt uitleggen wat het verschil was tussen mama en grote zus zijn, we zijn dan maar tot een compromis gekomen van "dikke vinger" (ie foei Bonga) mag, broertje in de hoek zetten is iets wat enkel mama en papa mogen doen.

Onze onderhandelingstechnieken zijn de afgelopen weken en maanden echt aan extreme tests onderworpen geweest, zelfs een 18maanden oude peuter kan er wat van. En tot onze grote schaamte moeten we toegeven dat ze ons vaak te slim af waren...

Never underestimate the strategic mind of toddlers! Quiet impressive ;-)

Je moet er een paar in huis hebben om het te beseffen... voor je het weet hebben ze je schaakmat gezet.

We hebben de meeste uiteenlopende theorieën en fantasieën op ons afgevuurd gekregen, de meest leuke kinderpraat gehoord. Op het moment zelf denk je dan "dat moeten we opschrijven" om later op een trouwfeest of zo eens "tegen hen te gebruiken", maar aangezien we nu al ogen en oren te kort komen...

Voor Miro staat onze volgende vakantie ondertussen al lang vast, langs alle mogelijke wegen maakt ze ons duidelijk dat Disneyland zeer hoog op haar agendaatje staat: we worden overstelpt met tekeningen waarop de reisweg naar Parijs staat uitgestippeld, tekeningen van Mickey en Mini Mouse, tekeningen van dingen die ze nog niet in Disney heeft gezien... Hint hint hint...

Hopelijk hebben we binnen een jaar toch nog iets te zeggen ;-) we werken alvast aan onze overredingstechnieken en hopen hen toch nog iets te snel af te blijven. Tips iemand?

Wat vliegt de tijd toch snel... How time flies!

14 juli 2008 lijkt nog maar gisteren (en anderzijds toch ook al weer zo ver weg).... en toch zijn we vandaag alweer een jaar verder!

We hebben het niet echt gevierd, waren dat ook niet van plan, maar het doet toch wel iets te beseffen dat we ineens een jaar verder zijn en dat alles echt lijkt alsof het nooit anders is geweest. De vermoeiende procedure, de langzame (lijdzame) wachttijd, het lijkt nu allemaal zo ver weg en zelfs een beetje irreëel! (Voor wachtende adoptieouders: ja, die dag komt... hou gewoon vol!)

365 dagen geleden zaten we nu in onze lodge in Cape Town vol verbazing naar ons nieuwe gezinnetje te kijken... supertrots op onze nieuwe zoon en op onze dochtertje die al onmiddellijk zo in de weer was voor haar nieuwe broertje, het niet helemaal bevattend!

De herinneringen lijken al zo ver weg vooral omdat alles sinds dat moment zo intens en snel verlopen is...

Ik herinner me hoe onwezenlijk de overdracht aanvoelde, te veel emoties om het echt allemaal te kunnen bevatten in zo korte tijd. Niet meer dan twee uur tussen het vertrek uit onze lodge met 3 en de terugkomst met zijn 4-en....

Ik herinner me hoe we die namiddag al onmiddellijk boodschappen moesten doen en hoe onwennig we ons voelden omdat we door zo veel mensen in het shoppingcentrum werden aangestaard ;-) en we ons voor het eerst in ons leven echt "bekeken" voelden. Niet op een onprettige manier maar was toch even wennen...

Nu een jaar later lijkt dat allemaal de gewoonste zaak van de wereld en hoe cliché het ook mag klinken, wij zien het verschil in "kleur" binnen ons gezinnetje eigenlijk niet.

Voor de buitenwereld blijven we echter wel een "specialeke" en wanneer we met ons vieren ergens iets gaan drinken, krijgen we nog steeds meer dan gewone aandacht. Het intrigeert mensen blijkbaar... voor velen is adoptie een ver van mijn bed show maar ze zijn wel oprecht nieuwsgierig en geintrigeerd naar het waarom en hoe...

I know I promissed to keep this blog up to date, but combining work, kids and since a few months renovations requires actually more hours than a day hold ;-)

But since today is a special day (no nothing to do with the French national holiday or not even with the wedding anniversary of my sister -> congratulations by the way!!!) some extra special effort was required!

Yes, Bonga is now with us for a full year! 14 july 2008 was the day which we had lived to for so long and which still today is very difficult to describe... Intense, emotionally overwelming...

As you can see from the pictures, we are doing fine and especially Bonga has changed a lot from the little baby he was a year ago. He is stronger, healthier (although today of all days he has a fever... his own special way to contribute to the occasion ;-) ) and especially more MOBILE!!! He can be a little menace already and enjoys everything which can increase his and our adrenaline levels!

He and Miro still get along very well and together with their other partner in crime our dog they can be more than a handfull! Of course there are the obligatory brother/sisters fights, the "stealing each other toys moments" and the "mummy/daddy" calls for help to conquor the other, but in general they love each other to pieces... and what more can you want as a mum or dad?

Bonga update....met filmkes/ with movie

Nog eens even een update over onze kleine man... Ondertussen is hij al bijna 15 maanden en elke dag is hij minder en minder een baby. Eigenlijk kan je hem zo helemaal niet meer noemen, eigenlijk is hij echt al een peutertje geworden. Zeker nu hij sinds vorige week zijn eerste pasjes alleen zet... en hoe geniet hij daarvan!!! Weer een hele nieuwe wereld die voor hem open gaat... Weer ongelooflijk veel nieuwe gevaarlijke en stoere dingen om dichter bij te geraken...Weer meer grijze haren voor mama en papa!

Op deze leeftijd begin je toch wel echt heel erg duidelijk het verschil te zien tussen jongens en meisjes. Terwijl Miro geweldig gefasineerd raakte door details en kleine dingetjes, wordt Bonga steevast aangetrokken tot 'stoere activiteiten'. Al sinds enkele weken heeft hij ontdekt dat hij via zijn speelgoeddozen ongeveer overal op kan klimmen en dat doet hij dan ook. Draai hem even de rug toe en hij heeft zichzelf op een hoger niveautje geplaatst. Hoe hij daar dan weer van af moet geraken, weet hij niet altijd en de laatste weken zijn er dan ook wat builen en blauwe plekken bijgekomen. Hij verliest er echter de moed niet bij en een paar minuten later probeert hij hetzelfde alweer opnieuw...

De trap naar boven heeft hij ook al twee keer in recordtempo afgelegd, ons hart sloeg even een slag over, maar Bonga zelf kon niet fierer zijn. Zijn hele gezicht straalde... Je hoeft maar te zeggen dat iets niet mag, en hij probeert het steevast nog een keertje uit...

Hij kan nog maar enkele stapjes zetten maar op zijn (stap) fietsje kan hij zich al door het huis manoevreren... er terug afgeraken blijft nog wel met een valpartij gepaard gaan, maar ook dat lijkt hem niet te deren.

Het houten schommelpaard waar Miro nooit echt mee gespeeld heeft, is het voor Bonga helemaal! Hoe harder hoe liever en hoewel hij nog steeds een lichtgewicht is krijgt hij het op een hels tempo heen en weer. Een keer in volle gang, kraait hij van plezier en laat dan beide handjes los...

Zijn zus "onder boksen" is een ander favoriet tijdverblijf. Samen worstelen en rollen over het tapijt, hij heeft het niet liever. Als ouder weet je dat het steevast eindigt in een huilbui, je weet alleen niet wanneer of wie het eerst zal beginnen wenen... Maar het voorkomen lukt je niet... Zowel Miro als Bonga gaan er zo in op dat het spijtig zou zijn ze tegen te houden.

Spreken doet hij nog niet echt... Hij maakt wel constant geluidjes en zijn enige twee duidelijke woordjes zijn 'koekje' (was zijn eerste woordje) en 'Kaatje' (de hond). 'Papa' zegt hij ook maar enkel s morgens wanneer hij in zijn bedje ligt... Volgens Oma Lus zegt hij ook 'mama', maar zelf heb ik het spijtig genoeg nog niet mogen horen...

Zijn tandjes hebben erg lang op zich laten wachten, maar ondertussen heeft hij een mondje vol mooie grote witte tandjes. Volgens kinderexpert en grote zus Miro, moeten er nog maar een paar tandjes komen en dan zal hij kunnen praten...

Was Bonga aanvankelijk een kindje dat at omdat het moest, zonder veel plezier, dan eet hij ons nu de oren van de kop. Zijn eetlust is kent geen grenzen... Hij geniet van alle smaken en moet alles proberen. Ziet hij iemand eten en heeft hij niets in de mond dan krijg je een hele discussie en trekt hij zijn mondje zo ver mogelijk open. Komt het niet snel genoeg, dan worden de grote middelen ingezet: schreeuwen, zelfs tranen... en toch blijft hij een pluimpje... Je vraagt je af waar hij het allemaal steekt!

Terwijl ik dit schrijf is Miro van haar schooldag aan het bekomen door een filmpje te kijken en zit Bonga naast me op de grond. Hij heeft toevallig een potlood gevonden en is bij mijn weten zijn eerste tekening aan het maken...

Zoals je ziet gaat alles goed in ons regenbooggezinnetje... Het kan er enorm druk en luidruchtig aan toe gaan, maar met zijn vieren zijn we echt een hecht gezinnetje geworden...

Zuid-Afrika

Door de verkiezing van afgelopen week in Zuid-Afrika, zijn er heel wat interessante artikels over het land in de kranten verschenen.

Voor iedereen die wat meer achtergrond informatie zoekt, hier zijn alvast een paar artikels:

* Geef Zuid-Afrika tijd

* Een land van tegenstellingen

* Dit land herstelt van een atoombom

* Blog Ine Roox (journaliste DeStandaard) over Zuid-Afrika

Kinderpraat - Kiddies Talk

Een foto uit de oude doos, ontlokte volgende reactie bij Miro:

"Kijk mama, papa is Miro geworden!"

Een uitspraak die we jullie niet wilden onthouden, kijk zelf maar of ze gelijk heeft:

A "vintage" picture, provoked a great expression from Miro: "Look mummy, daddy has become Miro..." Was she wrong?:

1 jaar en een maand... "a handfull"

Een foto zegt meer dan 1000 woorden... en deze 5 spreken boekdelen... Net een jaar geworden en klaar om de wereld te veroveren....

A picture speaks more than words... he is a little "handfull"... ;-)

Hoofdrekenen in Suid-Afrika

Nu gaat het eindelijk lukken:

Een truukje om de tafel van negen te leren.'t I s afkomstig uit Zuid Afrika en 't is in het Zuid Afrikaans, maar 't is echt ongelooflijk.

En nu allemaal proberen - echt geweldig!

Voor diegenen die wiskunde nooit gesnapt hebben!!!
Hoe om die 9 x-tafel te onthou :
Wat is 9 x 7 ?
Gebruik hier die metode:
Hou al 10 jou vingers in die lug voor jou uitgesprei met die handpalms weg van jou af. Laat sak nou die 7de vinger. Daar is tesame 6 vingers links van die gesakte vinger en 3 vingers regs van die gesakte vinger. Die antwoord is 63.

Gebruik nou dieselfde metode met 9x2, 9x3, 9x4, ens. Dit werk elke keer !!!!!

Hip Hip Hoera: mijn eerste verjaardag! 1st Birthday Party

Zondag was het een grote dag: Bonga's eerste verjaardag! Hier zijn alvast een paar fotootjes...

Een dag vol nieuwe, lekkere dingen en veel te veel cadeautjes... ;-) Bedankt iedereen!

Links actualiteit "Schelfhout"/ Adoption case under fire

De Morgen - Adoptie via het achterpoortje
Tom Cochez wijst op de kwalijke gevolgen van de handelswijze van CD&V-politica Els Schelfhout. Cochez is medewerker van deze krant. Hij is zelf adoptieouder.
http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/613442/2009/01/14/Adoptie-via-het-achterpoortje.dhtml

Knack - Schelfhout krijgt ook van CD&V kritiek wegens adoptie
CD&V-senator Els Schelfhout krijgt ook vanuit politieke hoek kritiek op de manier waarop ze een Congolees jongetje wil adopteren, inclusief vanuit haar eigen partij. Dat bleek woensdag in het Vlaams Parlement. In De Standaard zei de Vlaamse adoptieambtenaar Dorine Chamon dat aan de noodzakelijke voorwaarde voor de interlandelijke adoptie niet is voldaan.
http://www.knack.be/nieuws/belgie/schelfhout-krijgt-ook-van-cd-v-kritiek-wegens-adoptie/site72-section24-article28005.html

Radio 1 - Adoptie Schelfhout
Wie een kindje wil adopteren moet door een lange en moeilijke procedure. Maar niet CD&V- senator Els Schelfhout... Of hoe zit dat ?
http://www.radio1.be/programmas/vand/1415374/

Deredactie.be
Ook CD&V zelf heeft kritiek op de handelwijze van senator Els Schelfhout, die in Congo een weeskindje ging halen om het te adopteren. "Ik vind het jammer dat ze dit initiatief heeft genomen", zegt Vlaams parlementslid Tom Dehaene van CD&V.
http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/politiek/090114_CDenV_kritiek_Schelfhout

Senator Els Schelfhout (CD&V) heeft een militair vliegtuig gebruikt om het kindje dat ze wil adopteren, op te halen in Congo. Schelfhout vroeg zelf aan het ministerie van Defensie om mee te mogen met de geplande vlucht. Dat meldt Gazet van Antwerpen.
http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/politiek/090115_Schelfhout_militair_vliegtuig

Website Senator Schelfhout
Hier vind je onder andere ook het volledige interview dat het Nieuwsblad publiceerde en de hele discussie op gang bracht...
http://www.elsschelfhout.be/

Topic in English:
Source: Flanders today
Is Senator Schelfhout circumventing the adoption laws?
http://www.mediargus.be/flanderstoday.eu/rss/20717512.html

Topic in French:
Source: Actu24.be
Polémique autour de l'adoption accélérée d'une sénatrice CD&V
http://www.actu24.be/article/belgique/polemique_autour_de_ladoption_dune_senatrice/238470.aspx

Weer maar eens een controverse rond "adoptie"

Bijna iedereen spreekt ons erover aan: "Heb je het gehoord? Weer een adoptieschandaal?"

Persoonlijk vind ik het droevig dat adoptie weer maar eens negatief in de pers komt, dat iedereen er grote uitspraken over doet maar dat er in de grond niets verandert. Na de schrijnende verhalen over ontvoerde baby's in Indië en China, over het failliet van Horizon, over het verhandelen van kinderen (te koop op internet plaatsen), zie ik nergens ook maar enige vorm van (rapportering over)concrete actie om dit te voorkomen of om de bestaande ellenlange procedures te optimaliseren.

De pers zet de verhalen in de schijnwerper (wat ook hun taak is), verschillende mensen reageren, maar wordt er ook concreet iets ondernomen? Daar hoor je achteraf nooit meer iets van...

Persoonlijk was ik trouwens ook ontgoocheld dat er op het vrtnieuws niemand van vreemdelingenzaken werd geintervieuwd die eens kon komen vertellen wat zo een humanitair visum precies is en hoe zo een evaluatie gebeurt? Wat zijn de voorwaarden?

Hoe wordt nagegaan dat diegene die een kind via een humanitair visum naar België haalt ook effectief in staat is voor dit kind te zorgen? Welke procedures zijn er om te voorkomen dat mensen deze procedure misbruiken? Hoe kan je voorkomen dat mensen die na hun maatschappelijk onderzoek een negatief advies hebben gekregen, er toch in slagen op deze manier een kind naar België te brengen en er een jaar later wordt beslist dat ze nog steeds niet in staat zijn voor dit kind te zorgen? Wat gebeurt er dan met het kind? Waar staan we dan met het Verdrag van Den Haag?

Ik ben een grote voorstander dat we als westers land onze verantwoordelijkheid opnemen en deze humanitaire visums afleveren en zo kinderen een kans in het leven geven. Maar is het dan niet beter dat deze kinderen bij pleegouders worden geplaatst tot de adoptiediensten de herkomst van het kind hebben kunnen achterhalen, er zich van verzekerd hebben dat het inderdaad geen familie meer heeft in het land van herkomst en dan uiteindelijk een matching doen met hun openstaande dossiers (i.e. kandidaat adoptie ouders die alle nodige screenings al hebben ondergaan)?

Hoewel ik een heel uitgesproken mening heb over het laatste "schandaal", ga ik hier bewust geen publieke uitspraken over doen. Ik heb de verschillende blogs en lezersbrieven de afgelopen dagen met aandacht gevolgd en ik kan me enorm vinden in de frustratie en verontwaardiging van de vele (kandidaat) adoptie ouders. De belangrijkste reden waarom ik geen uitspraak wil doen is dat we niet alle details kennen en ik ondanks alles blij ben dat toch een kindje van een gewisse dood is gered.

Ik hoop echter dat dit verhaal politici ertoe zal aanzetten hun verantwoordelijkheid op te nemen.

Als het mevrouw Schelfhout en haar familie lukt om hun adoptieprocedure voor hun zoon (want zo noemen ze hem al) rond te krijgen in minder dan een jaar, dan wil dit mijns inziens zeggen dat de vele onredelijke wachtijden serieus kunnen worden ingekrimpt, mits misschien een aanpassing van de adoptiewetgeving.

Als het lukt voor dit gezin dan zie ik niet in waarom anderen maanden moeten wachten vooraleer ze hun inleidende cursus kunnen volgen, daarna weer maanden moeten wachten voor ze de eerste maal voor de jeugdrechter kunnen verschijnen, dan weer maanden moeten wachten voor een sociaal onderzoek en dan weer eens wachten op het rapport van dit onderzoek en de uitspraak en vonnis van de rechtbank. Om dan nog maar van het kanaalonderzoek te zwijgen in het geval van een zelfstandige adoptieprocedure. Dat je dit alles op de 'klassieke' manier in minder dan een jaar zou kunnen rondkrijgen lijkt me wel een zeer 'sterke' prestatie...

Ondanks alles wat er in de media over gezegd wordt (over het tekort aan adoptabele kinderen), zijn er wereldwijd massa's kinderen die wachten op een liefdevol gezin en die nooit die kans zullen krijgen (je hoeft maar door te wereld te back-packen om te zien dat het tekort aan adoptabele kinderen larie en apekool is). De adoptiekanalen (i.e. de landen van waaruit je kan adopteren) zijn vandaag de dag beperkt en nieuwe kanalen zoeken of valideren kost geld, geld dat de overheid blijkbaar maar in mondjesmaat toekent en zelfs de bestaande adoptiekantoren in problemen brengt. Hopelijk worden de vele wachtende adoptieouders een beetje meer ondersteund dan vandaag, en wordt de voorkeursbehandeling van een senator geen zoveelste slag in hun gezicht...

De adoptieprocedure voor buitenlandse adoptie: (bron: www.adoptievlaanderen.be)

1. Melding en registratie
Kandidaat-adoptieouders melden zich aan bij de Vlaamse Centrale Autoriteit (Kind en Gezin) op tel. 02/533.14.76. Je krijgt een registratienummer (RBA-nummer) waarna je zal gecontacteerd worden door het centrum dat de voorbereiding organiseert. Na betaling van 25 euro geeft het voorbereidingsprogramma je de nodige informatie over het adopteren van een buitenlands kind.

2. Voorbereiding
Het voorbereidingsprogramma wordt gegeven door de voorbereidingscentra VCOK of TRIOBLA. Het doel van deze voorbereiding is je te informeren over Interlandelijke adoptie, adoptiekinderen, hun achtergrond, enz... en je te confronteren met de realiteit van adoptie. Via discussiegroepen en videomateriaal wordt jouw adoptievraag scherper gesteld en wordt een bewuste keuze mogelijk.
Het voorbereidingsprogramma beslaat 20 uren en is gespreid over 2 maanden. Per programma nemen er minstens acht koppels / alleenstaanden deel. Aan het einde van het voorbereidingsprogramma geeft het voorbereidingscentrum je een attest van deelname. Dit attest heb je nodig om aan de volgende stap van de procedure te beginnen. Het attest van voorbereiding blijft altijd geldig. Bij een volgende adoptie hoef je de voorbereiding niet opnieuw te volgen.

3. Geschiktheidsprocedure
Eenmaal je het attest van de voorbereiding in handen hebt, kan je naar de jeugdrechter van jouw gerechtelijk arrondissement stappen. Je maakt een verzoekschrift vrijwillige verschijning op dat je persoonlijk of via je advocaat indient op de griffie van de jeugdrechtbank van je arrondissement.
De griffier geeft je een datum en uur voor de inleidingszitting voor je verschijning voor de jeugdrechter. Je zaak verschijnt op de rol en je betaalt daarvoor 52 euro. Tijdens deze zitting meld je aan de jeugdrechter je voornemen en motivatie om een buitenlands kind te adopteren.
De jeugdrechter spreekt een tussenvonnis uit en beveelt een maatschappelijk onderzoek bij een dienst voor maatschappelijk onderzoek. Tijdens een periode van twee maanden heb je een aantal gesprekken met de dienst voor maatschappelijk onderzoek. Deze dienst legt na twee maanden een verslag voor aan de jeugdrechtbank.
De jeugdrechter kan zich naast dit verslag voor maatschappelijk onderzoek ook baseren op een politieonderzoek voor de uitspraak van het geschiktheidsvonnis.

4. Vonnis
Binnen de drie dagen nadat het verslag van de dienst voor maatschappelijk onderzoek ter griffie is neergelegd, mag je het verslag inkijken. Je hebt daarvoor 15 dagen de tijd. Daarna heb je nog 1 maand de tijd om voor de jeugdrechter te verschijnen. Deze geeft al dan niet een geschiktheidsvonnis tot adoptie af die drie jaar geldig is.
Wanneer je volgens het vonnis geschikt bent om te adopteren, dan zal het openbaar Ministerie binnen de twee maanden een verslag opmaken voor de bevoegde autoriteit van het land van herkomst. Dit verslag wordt ter griffie neergelegd.

Niet geschikt voor adoptie
Als de jeugdrechter je niet geschikt verklaart voor adoptie van een buitenlands kind, dan kun je beroep aantekenen bij het Hof van Beroep. De beroepstermijn is 1 maand en het Hof van Beroep kan een nieuw maatschappelijk onderzoek bevelen bij het Openbaar Ministerie. Je dient een verzoekschrift voor hoger beroep in op de griffie van het Hof van Beroep.

5a. Adoptie via een dienst
Je laat aan de Vlaamse Centrale Autoriteit (Kind en Gezin) weten via welke dienst en met welk land je wil adopteren. Je dossier wordt aan de dienst bezorgd.
De adoptiedienst bemiddelt, matcht, plaatst het kind en behandelt de eerste nazorg. Zij begeleiden je met alle administratieve, juridische en praktische zaken en zorgen ervoor dat alles geregeld is als je je kind gaat halen. Elke adoptiedienst heeft een contactpersoon in de verschillende landen van herkomst die je ter plaatste begeleiden om de adoptieprocedure vlot te laten verlopen.

5b. Zelfstandige adoptie
Als je voor zelfstandige adoptie kiest, dan moet je vooraf een kanaalonderzoek uitvoeren. Dit wil zeggen dat een buitenlands contact eerst grondig onderzocht moet worden vooraleer de adoptie kan plaatsvinden. Dit om er zeker van te zijn dat de adoptie legaal en in het belang van het kind zal plaatsvinden.
Als je zelfstandig wil adopteren, dan ben je zelf verantwoordelijk voor de afhandeling van je dossier. De Vlaamse Centrale Autoriteit zorgt voor de verzending van je dossier naar de bevoegde overheidsinstanties in het land van herkomst. Alle andere afhandelingen zijn voor eigen rekening.
Na thuiskomst met je adoptiekind moet je dit melden aan de Vlaamse Centrale Autoriteit (Kind en Gezin). 4 maanden nadat je kind geplaatst is, bezorg je een kopie van je dossier aan de Vlaamse Centrale Autoriteit.
Je kan adopteren uit een land dat een attest vraagt dat een bevoegde instantie zal instaan voor de nazorg. Wat je moet doen is vooraf een contract te sluiten met een erkende adoptiedienst die zal instaan voor de nazorg en de opvolging in het land van herkomst.

*** Holiday Wishes ***

Our Wishes for You...

H ours of happy times with friends and family

A bundant time for relaxation

P rosperity

P lenty of love when you need it the most

Y outhful excitement at lifes simple pleasures

N ights of restful slumber (you know - dont' worry be happy)

E verything you need

W ishing you love and light

Y ears and years of good health

E njoyment and mirth

A angels to watch over you

R embrances of a happy years!

Hectische weken

Geen nieuws is meestal goed nieuws en gedurende de afgelopen 2 maanden was dat ook het geval. Spijtig genoeg kwam hier de laatste 3 weken verandering in... daarom ook dat we de laatste weken zo weinig van ons hebben laten horen. Een update...

13 november was de dag dat ik terug zou beginnen werken en dus moest Bonga op 3 november voor het eerst naar de creche: op wenweek.

Voor mama weer eens een moeilijk momentje ;-) al moet ik toegeven dat ik minder emotioneel was dan toen ik Miro voor het eerst in de creche moet achterlaten. Je merkt dat je meer "ervaren" wordt en dat die ervaringen je toelaten zulke dingen anders te benaderen.

Natuurlijk was er deze keer wel een gevoel dat we niet zozeer met Miro hadden, namelijk "wat met de hechting"? Zou de creche hier een invloed op hebben. Wij vinden dat Bonga de afgelopen maanden zeer goed aan ons gehecht is en twijfelen er niet aan dat hij zich thuis bij ons voelt. Anderzijds was hij dan wel full time bij ons en hadden we niet echt een idee of deze hechting zou veranderen wanneer hij in de dag door andere mensen zou verzorgd worden. Na de wenweek konden we deze zorgen laten varen: Bonga had het er prima naar zijn zin, maar was toch blij wanneer mama hem s avonds kwam ophalen. Zijn wereldje valt duidelijk op zijn plaats wanneer ook Miro en papa thuiskomen en we met zijn viertjes samen zijn.

Iedereen happy dus... tot zondag. Bonga is ziek: overgeven, niets van zijn eten binnenhouden, een beetje ellendig hoewel hij tussendoor wel speelt. Maandag is hij echter niet meer dan een hoopje "ellende" en dus zakken we af naar de kinderdokter die hem onmiddellijk laat opnemen.

Conclusie: virale maag/darm infectie, een souveniertje aan de wenweek in de creche. Bonga lijkt op de foto's een stevig ventje, maar in werkelijkheid heeft hij niet echt veel "vetreserves". Na 2 dagen overgeven was hij dan ook zo verzwakt dat hij aan de baxter moest en aansterken. Donderdag 13 november zat mama dus nog steeds met Bonga in het ziekenhuis en moest mijn "start op kantoor" met 2 dagen uitgesteld worden.

Donderdagavond mochten we naar huis, Bonga leek er bovenop hoewel hij het hele weekend niet echt super was.

Maandagmorgen: tweede poging om terug het werk te hernemen en Bonga heeft maar liefst 40,5°C koorts. Hij blijft die dag bij Mémé, dokter wordt opgetrommeld, diagnose: oorontsteking en dus antibiotica.

Wanneer we s avonds terugkomen van kantoor is er nog niet veel verandering te werken. Iedere keer dat de Perdolan is uitgewerkt stijgt de koorts onmiddellijk terug tot 40,5°C. Wanneer hij dan om 2100u ook nog eens begint te beven, besluiten we dan toch naar spoedgevallen te gaan, naar de kinderarts van wacht. Een topavond voor pediatrie en het duurt tot middernacht voor we aan de beurt zijn. Conclusie: opname! Opnieuw!!! Het is ver 2 uur s ochtends wanneer we eindelijk een kamer hebben en kunnen proberen een beetje slaap in te halen.

Aanvankelijk denkt men aan RSV omdat de meeste kindjes die die avond opgenomen worden dat als diagnose hebben en ook Bonga vertoont al de symptomen. Achteraf blijft het geen RSV te zijn, wel een zware bacteriële infectie (op de bovenste luchtwegen). De behandeling is opnieuw een baxter, veel rusten, antibiotica en deze keer tot vrijdag in het ziekenhuis.

Deze keer ook een bezoek aan de neus-keel en oor specialist want hij ademt ongemakkelijk door zijn neus en lijkt gehinderd te zijn door neuspoliepen. Dit laatste is echt niet mogelijk gezien zijn jonge leeftijd en dus moet men hem onder verdoving brengen om manueel te kijken wat er aan de hand is. Dit kan niet zolang hij koorts heeft en een infectie dus moet dit uitgesteld worden naar latere datum...

Gelukkig heb ik nog een aantal verlofdagen en kunnen we de periode oin het ziekenhuis nog eens overbruggen zonder al te veel organisatorische problemen. Op die momenten besef je toch hoe geweldig het is om een flexibele werkgever te hebben en voor een bedrijf te mogen werken waar men begrip heeft voor zulke familiale omstandigheden... Heel wat kopzorgen minder!

Op vrijdag was Bonga er eindelijk helemaal bovenop. Hij was opeens weer de vrolijke, speelse, levendige baby, vol met energie en helemaal niet meer gelukkig om in een ziekenhuisbedje aan een baxter te liggen. We waren dan ook blij toen we in de namiddag terug naar huis konden en ook voor Miro was het hoog tijd dat alles weer terug "normaal" werd. Zo twee weken zonder mama (of papa), zonder broertje en steeds weer iemand anders die haar van school kwam halen of brengen, bracht haar toch wel een beetje in de war.

Vandaag is mijn wekelijkse vrije dag en gelukkig kon het "kijkonderzoek" vandaag plaatsvinden. Bonga en ik moesten al om 7 uur vanmorgen in het ziekenhuis zijn. Rond 9 uur was het Bonga zijn beurt en om 1100 was hij terug op de kamer met buisjes in de oren. Aan de versmalde doorgang in zijn neusje kon men niets doen, dat probleem zal met het groeien vanzelf weggaan, maar het onderzoek toonde wel aan dat er veel vocht in zijn oortjes opgestapeld zat en dus verholpen moest worden... Nu bijna 12uur later is er aan Bonga niets meer van dit alles te merken, hij zit vrolijk op de mat met Miro te spelen en lijkt het alweer allemaal vergeten te zijn.

Momenteel gaat alles dus terug zijn gewone gangetje. Laten we hout vasthouden dat dat zo een tijdje mag blijven want Wim en ik zijn nu echt wel moe en kunnen wat recuperatie gebruiken...

We kijken dan ook enorm uit naar volgend weekend: ons gepland weekendje Centerparcs. We duimen dat iedereen dan gezond mag blijven...

Groetjes...

Doop Bonga/ Baptism Bonga

Op 11 oktober was het zover: de doop van Bonga! Ik was er nog niet in geslaagd jullie dit eerder te melden maar de afgelopen weken zijn zeer hectisch geweest (zie volgende blog).

Een paar mensen hebben gevraagd naar de teksten van de doopviering, maar tot op heden heb ik nog echt gevonden hoe ik deze via deze weg gemakkelijk met jullie kan delen. Blogger laat blijkbaar niet toe om "documenten te posten" als een attachement. Dus hier volgt dan maar de hele versie via een blog...

Inleiding – gelezen door Anne
Op een dag maakten alle kleuren van de wereld ruzie. Groen zei "Ik ben de belangrijkste kleur. Ik ben het symbool van het leven en van de hoop. Ik werd gekozen voor het gras, de bomen en de bladeren. Zonder mij zouden de dieren sterven. Kijk naar het land, ik overheers alle andere kleuren".Blauw onderbrak: "Kijk liever naar de lucht en de zee. Water is de oorsprong van het leven en de wolken vormen zich vanuit de blauwe zee. De hemel geeft ruimte, vrede en rust. Zonder mijn vrede zijn jullie niets meer dan bezige wezens".
Geel lachte: "Ik breng de lach, de vreugde, de warmte in de wereld. De zon, de maan en alle sterren zijn toch geel! Elke keer dat je naar een zonnebloem kijkt, glimlacht de hele wereld. Zonder mij, geen vreugde!"Rood kon zich niet langer inhouden. "Ik ben heerser over jullie allen. Het bloed, dàt is het leven. Ik ben ook de kleur van het gevaar en van de moed. Ik ben klaar om te vechten voor een zaak. Ik draag het vuur in het bloed. Zonder mij is de aarde zo kaal als de maan. Ik ben de kleur van de passie en van de liefde".
Alle kleuren gingen verder met zichzelf op te hemelen. Hun twisten werd luider en luider. Plots was er een verblindend wit licht en de donder gromde en sloeg. De regen stroomde onophoudelijk uit de hemel. Uit schrik kropen de kleuren heel dicht bij elkaar voor bescherming.
Toen sprak de regen: "Dwaze kleuren, jullie maken ruzie! Elk probeert de andere te overheersen. Weten jullie dat God elkeen gemaakt heeft voor een bepaald doel, uniek en verschillend? Hij houdt van jullie allemaal! Jullie zouden allen samen in vrede kunnen leven. God heeft toch beloofd met jullie te zijn, een teken van hoop voor morgen."
Daarom zet God elke keer dat Hij een milde regen laat neerkomen om de wereld te wassen, een regenboog in de wolken. Wanneer wij die regenboog zien, herinneren we ons dat God wil dat we elkaar waarderen en dat we leren samen leven in vrede en harmonie.

Welkom – door Pater Jan
Door de komst van Bonga in het gezinnetje van Wim en Dana heeft jullie familie extra kleur gekregen. Net als een regenboog, die als teken van vrede aan de hemel staat, zijn jullie verbonden door kleuren. Een regenboog is een prachtig schilderij, dat warmte uitstraalt, dat je vrolijk en blij maakt. Geen enkele kleur mag je eruit weglaten want dan ziet hij er veel minder feestelijk en compleet uit.
En als ik dan vandaag jullie gezichten zie: stralend, vol feestvreugde, vol fierheid... dan kan ik wel zeggen: jullie allemaal samen, vormen een schilderij dat minstens even mooi is als de regenboog.

Beste familie, welkom in deze viering waarin we Gods zegen willen vragen over Bonga en jullie willen vragen mee zorg te dragen voor hem. In Zuid Afrika legde men de eerste steen voor een geloof dat Bonga zelf doorheen de jaren mag opbouwen. Samen willen wij vandaag hier, de tweede steen leggen.
Laten we deze doopviering aanvangen met het teken waarmee wij allen eens gedoopt werden:
"In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen".

Dankwoord
Wim:
Lieve Bonga, vele maanden hebben we naar je uitgekeken, zonder te weten wie je was. Jouw eerste foto maakte ons enorm gelukkig. Sinds Miro jou behoedzaam in onze armen legde, hebben we al uren naar je zitten kijken en je bewonderen. Ik ben enorm gelukkig en dankbaar met zo’n knapperd van een zoon. Miro, je grote zus, is ook heel blij met je, "haar baby, haar Bonja", zoals zij je noemt. Als ik s morgens wakker word, voel ik een diep gevoel van dankbaarheid. Dankbaarheid voor ons gezinnetje, dankbaarheid omdat jij nu bij ons bent, omdat je me als je papa hebt aanvaard. "Bonga" betekent trouwens ook "dankbaar" in het Tswana, de taal van S.
Dana:
Dag mijn kleine jongen, welkom in onze wereld, die van je papa en mama en je grote zus. Het is ongelooflijk hoe ik me meer en meer aan je bind. Iedere dag word ik meer verliefd op jou. Wanneer je me bewust of onbewust verleidt met je lach, worden iets lastigere momenten onmiddellijk vergeten. Het doet me deugd te zien hoe je je hoofdje naar me draait wanneer je mijn stem hoort, hoe je je aan me vastklampt als je troost zoekt en je je hoofdje tegen mijn schouder legt. Alvast bedankt voor al die mooie momenten en bedankt omdat ik je mama mag zijn... voor altijd.
Pater Jan:
Voor we deze viering beginnen, willen we het even stil maken en S., de afstandsmama van Bonga dank zeggen. We kunnen het ons in onze comfortabele maatschappij bijna niet voorstellen: een jonge vrouw genoodzaakt, haar kind af te staan.
We kunnen ons niet in haar schoenen plaatsen en het bijna niet bevatten zonder intens geraakt te worden. We kunnen haar enkel bewonderen en dankbaar zijn voor de sterke en moedige beslissing die ze genomen heeft. Met haar diepe liefde voor haar ongeboren kind, heeft zij voor hem "leven" gekozen... Door afstand van hem te doen heeft ze Bonga een betere toekomst willen geven dan zij hem bieden kan.
Laten we even stil maken en God danken dat hij haar die kracht heeft mogen geven en hem vragen haar stille wens ooit te laten uitkomen: dat ze iemand mag vinden die haar oprecht liefheeft en met haar ooit het leven zal delen.
Laten we het even in ons stil maken en ook even bidden voor alle kinderen en ouders in deze wereld die niet zo gelukkig zijn als wij. Laten we bidden dat hun honger gestild mag worden, dat zij kleren en onderdak kunnen vinden, dat zij bij medemensen en bij God steun en hoop mogen vinden en zo hun eigen regenboog kunnen vormen.

Even stilte...
Pater Jan:
Wim en Dana, het levenslot van Bonga, net zoals dat van Miro, hangt in grote mate af van jullie en jullie wederzijdse liefde. Door Bonga in jullie gezin op te nemen hebben jullie je innerlijk verbonden om samen in liefde voor hem te zorgen.
Ontsteek daarom vandaag opnieuw jullie huwelijkskaars hier aan de paaskaars. Ontsteek dan de doopkaars voor Bonga aan jullie kaars want zo gaat het leven door, zo gaat de liefde verder, van ouders naar kinderen.

Naamgeving
Pater Jan:
Bonga, mensen geven elkaar een naam, want als je geen naam hebt, ben je niemand, net alsof je niet bestaat. Maar als iemand je naam zegt, dan voel je: hij weet dat ik er ben. Een naam doet je leven. Daarom heeft men in Rock-a-Bye House met heel veel zorg een mooie naam voor je uitgekozen, "dankbaar" in Tswana, Bonga voor ons. Een mooier cadeau had men je niet kunnen geven. Het was de start voor je verhaal.
Denk eraan Bonga, een naam wordt precies zo mooi als de mens die we ermee aanspreken. Iedereen zal je onder deze naam kennen. Klinkt die naam, dan zal je reageren, steeds opnieuw, blij, verrast, geschrokken, betrapt, gelukkig... hoe dan ook, je reageert, omdat jij het bent.
Dana:
Met jouw kregen we ook je naam. We hadden zelf geen mooiere naam kunnen kiezen. Hij past perfect bij je: Bonga. Met de B van Blijgezind, de O van Opgewekt, de N van Nieuwsgierig, de G van Genieten en tenslotte de A van Anders, je unieke JIJ!
Wim:
Net als Miro, willen we je graag een tweede naam geven. Je hebt je eigen roots, maar via deze naam willen je een ook stukje van onze familiegeschiedenis meegeven. We kozen voor Mauro, een verwijzing naar je beide grootvaders© . Beiden zorgden zij ervoor dat wij konden opgroeien in een warm nest. Wij willen ook voor jou en je zus Miro zo een nestje bouwen en zo het leven te laten verder gaan, generatie op generatie...
Pater Jan:
Bonga Mauro Vermeulen, God zal je voortaan met die naam aanspreken. Hij schrijft vandaag jouw naam in de palm van zijn hand.

Kruisje en Symboliek
Pater Jan:
Lieve Bonga, we zijn blij dat we je in ons midden mogen opnemen. Met het kruisje dat we je nu gaan geven, willen we je zegenen.
In de woorden "God zegene en beware je" schuilt de hoop en het verlangen dat God zelf gelukkig mag zijn om jou. En dat Hij jou dan ook beware in zijn hart. Het is het diepste verlangen van elke gelovige mens.
Wim en Dana:
Bonga, elke avond willen we jou een kruisje geven. Daarmee willen we je drie dingen zeggen:
Een kruisje is een plus-teken. We willen je daarmee bevestigen. Je bent de moeite waard, we geloven in jou, er zit meer in jou dan je misschien wel denkt.
Een kruisje doet ook denken aan een kruispunt en op een kruispunt moet je kiezen welke weg je inslaat. Je zal ooit moeilijke keuzes moeten maken. Maar met dit kruisje willen we zeggen dat we met jou en voor jou kiezen.
Een kruisje is ook het teken van het christen zijn. Samen met jou willen we volgens die waarden te leven.
Pater Jan:
Bonga, God zegene en beware je...
Wim, Dana en Miro geven Bonga een kruisje. Meter Oma Lus en peter Jopa geven hun petekindje ook een kruisje waarna we jullie allemaal uitnodigen hetzelfde te doen.
Zegening van het kruisje

Lezing – gelezen door Elke en Silke
Waarom er allerlei kleuren kinderen zijn - Een scheppingsverhaal uit West-Afrika (Ghana)
Heb je je wel eens afgevraagd waarom er kinderen in allerlei kleuren zijn? Nou? Dat komt door iets wat heel lang geleden gebeurd is. In een lang vervlogen tijd leefde Nyame, de Hemelgod. En binnenin Nyame woonden geestmensen.Nyame had een reusachtige met aarde gevulde mand met daarin allerlei wonderbaarlijke planten, een heleboel prachtige dieren, vogels en insecten.
Nyame was dol op zijn aardemand, Soms klommen er een paar van de geestmensen die in hem woonden omhoog naar zijn mond en keken dan met hem mee. Een van hen heette Iyaloda. Ze was heel levenslustig en had overal belangstelling voor. "Laten we eens gaan kijken!" zei ze tegen de jongensgeest, die haar speciale vriendje was.
Toen ze in zijn mond kwamen moest Nyame niezen! Iyaloda en de jongensgeest werden uit zijn mond geslingerd, en vielen pardoes in het kleine mandje.
Hand in hand gingen de twee op weg. Eerst waren ze nog wel opgewekt. Er was zo veel wonderbaarlijks te zien. Maar het duurde niet lang voordat ze beseften dat het een eenzaam bestaan was zo met z'n tweeën, ver weg van Nyame en al hun geestenvriendjes.Op een dag had als Iyaloda, een idee. Ze besloot een paar kleintjes te maken, net zoals we zelf zijn. Ze zouden ze kinderen noemen en dan zouden ze nooit meer alleen zijn.
En dus groeven ze wat klei uit en boetseerden kleine jongetjes en kleine meisjes. Toen stapelden ze een heleboel hout om de poppetjes om ze te bakken. Iyaloda was ongeduldig, en het duurde niet lang of ze zei: "Nu zullen ze wel klaar zijn. Laten we eens kijken!" En ze dekte het vuur af met grote groene bladeren om het te doven. Toen het helemaal was afgekoeld, haalde ze de kleipoppetjes eruit. Sommige waren bleek, sommige waren rozeachtig wit en sommige waren roomwit. Allemaal een beetje anders."O, die zijn mooi geworden!" zei Iyaloda. "Laten we er nog een paar maken!" En dus groeven ze de volgende dag weer wat klei uit, maakten nog meer poppetjes, stapelden er hout omheen en staken dat in brand. Iyaloda zei: "Dit keer zal ik ze een stuk langer bakken en kijken wat er gebeurt." Ze wachtte en ze wachtte tot ze vond dat de poppetjes lang genoeg gebakken waren. Toen het vuur helemaal was afgekoeld, haalde ze de poppetjes eruit. Dit keer waren sommige diepzwart geworden, sommige hadden een prachtige kleur donkerbruin en sommige waren roodachtig bruin. Allemaal een beetje anders."O, wat zijn die mooi!" zei Iyaloda. "Laten we er nog een paar maken!" En de volgende dag maakten ze nog meer poppetjes. Iyaloda zei: "Dit keer zal ik ze niet lang of kort bakken, maar tussenin!" Ze wachtte, en zodra ze dacht dat de poppetjes een tussen-in-tijd gebakken waren, dekte ze het vuur af met bladeren. Toen ze nu deze poppetjes eruit haalde, waren sommige goudachtig geel en andere roodachtig bruin. Allemaal een beetje anders, maar allemaal even mooi en uniek."O, wat zijn deze ook mooi!" zei Iyaloda. "Laten we..." - "Nee!" zei de jongensgeest. "We hebben nu wel genoeg kinderen! Nu is het tijd om ze leven in te blazen!"Ze knielden op de grond en bliezen ze allemaal één voor één leven in, en elk poppetje van klei kwam tot leven, net als kinderen die wakker worden uit een diepe slaap. Zo werden de jongensgeest en Iyaloda, de eerste papa en mama, en omdat ze zo'n groot gezin hadden om voor te zorgen en van te houden, voelden ze zich nooit meer eenzaam. En uit deze eerste kinderen kwamen natuurlijk alle kinderen van de wereld voort, in al hun verschillende, prachtige kleuren. Allemaal verschillend, allemaal uniek en allemaal even speciaal.

Evangelie – gelezen door Pater Jan
De mensen probeerden kinderen bij hem te brengen om ze door hem te laten aanraken, maar de leerlingen berispten hen. Toen Jezus dat zag, wond hij zich erover op en zei tegen hen: ‘Laat de kinderen bij me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. Ik verzeker jullie: wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan.’ Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hen door hun de handen op te leggen.

Homilie

Handoplegging
Wim, Dana, Meter en Peter komen rond Bonga te staan
Pater Jan:
Mag ik jullie nu allen vragen de rechterhand uit te strekken boven het hoofdje van Bonga en zo als het ware een regenboog van bescherming boven zijn hoofdje te vormen.Een regenboog van veiligheid, geborgenheid, warmte,… kortom: een thuis.
Samen:
Bonga, Als je droevig bent, vegen we met deze handen je tranen weg. Als je blij bent, zullen we je de hand reiken en samen dansen. Als de wereld hard voor je is, leggen we een hand op je wang om je te troosten. Als je bang bent, zullen we onze handen rond je hoofdje leggen en je beschermen. Als je gewond raakt, uiterlijk of innerlijk, verzorgen we je wonden met deze handen.

Doopbelofte & Doopsel
Wim:
Bonga, het is alweer 8 jaar geleden dat wij, je mama en papa elkaar het ja-woord gaven. We zeiden "ja" tegen elkaar voor een leven samen, voor een toekomst samen, voor onze dromen samen. Je zus Miro en jij maken daar nu een groot deel van uit. Een thuis maken van ons huis, was een van onze beloften bij ons huwelijk. Nu willen wij ook jou, Bonga betrekken in deze thuis en jou altijd een 'place-to-be' bieden, een warme plaats om bij te komen.
Dana:
Lieve Bonga, het leven zit vol met 'twee-sprongen'; momenten waarop je zult moeten kiezen. Kiezen tussen goed en kwaad, maar soms ook tussen twee kwaden. Op zo'n momenten willen wij jou helpen de juiste weg in te slaan en voor het goede of het minst slechte te kiezen.
Door onze opvoeding en dit doopsel, willen we je een soort 'startpakketje' van waarden meegeven die voor ons en S., belangrijk zijn in dit leven. Later, en dit begint in de puberteit, zul jij hier je eigen waarden aan toevoegen en zo opgroeien tot je eigen unieke jij.
Meter:
Bonga, jouw papa heeft mij als meter gekozen omdat ik een speciaal plaatsje in zijn hart heb. Voor hem ben ik de zijn mama die steeds klaar staat wanneer hij me nodig heeft. Vandaag wil hij dat speciale plaatsje delen met jou. Bonga, ik wil je meter zijn, niet alleen vandaag, maar heel mijn leven en met heel mijn hart.
Peter:
Bonga, jouw papa en mama hebben zojuist verwoord hoe zij met jou en voor jou de toekomst willen opbouwen.Zij zullen dat waarmaken, daar ben ik zeker van. Ik ken ze namelijk al een tijdje. Als je peter, zal ik hen helpen je ogen te openen voor onrecht in deze wereld, waar men anderen soms uitsluit alleen maar omdat ze anders zijn. Ik wil je mijn liefde geven net zoals ik die aan je mama gaf, opdat jij die liefde zou kunnen delen.

Zegening van het doopwater
Pater Jan:
Wanneer wij water in de handen nemen en uitgieten over het hoofd van een kind, dan zien wij water als bron van leven, als iets dat groeien doet en verfrissing schenkt. Als een element vol levenskiemen.Voor zover wij iets voor Bonga kunnen betekenen, willen wij zijn als water dat leven geeft. Want met al onze goede wil hebben we het niet in onze macht om Bonga in alle opzichten veilig en goed door het leven te leiden. Wij willen proberen te voorkomen dat het leven Bonga overspoelt of dat hij er in ten onder gaat. Wij willen dat hij, staande in dit leven, tot leven komt en groeit, dat hij rijp en volwassen wordt.Bonga, ik doop je in de naam van de Vader, de zoon en de Heilige Geest...
Toediening van het doopsel
Wim, Dana en de meter en peter gieten nu ook water over het hoofdje van Bonga

Zalving
Pater Jan:
Bonga, we gaan nu zalven met olie. Deze olie komt van de olijfboom, een sterke boom en tevens een teken van vrede. Moge deze olie je de kracht geven om het leven aan te kunnen: Ik zegen je hartje Bonga
Mémé
Dat je hart soms week mag zijn en klein, een hart dat mensen opwarmt en verrijkt, dat geeft, vergeeft en dat jong blijft, een hart vol goede wil.
Pater jan:
Bonga, ik zalf je ogen
Pépé:
Dat je mag genieten van alle mooie dingen in de wereld: de oneindigheid van de zee, de kleurenpracht van de regenboog, de pretlichtjes in de ogen van kinderen. Dat je mag zien als mensen beroep op je willen doen. Dat je mag zien wat God je te doen geeft.
Pater Jan:
Bonga, ik zegen je oren.
Peter Marc of Frank:
Dat je mag genieten van de zang van de vogels, het verhaal van de mensen. Dat je leert luisteren naar de stem van God doorheen de stem van iemand die je nodig heeft.
Pater Jan:
Bonga, ik zegen je mond.
Irène
Dat je mag lachen, zingen en woorden spreken van troost en bemoediging. Dat jij je mond durft te openen om de dingen bij hun naam te noemen.
Pater jan:
Bonga, ik zegen je handen.
Sander:
Dat ze leren geven en delen. Dat ze sterk en teder mogen zijn. Dat ze nooit moe worden om goed te doen.
Pater Jan:
Bonga, ik zegen je voeten.
Nonkel Luc:
Dat je vrijuit mag gaan in deze wereld, dat je je eigen weg mag zoeken, soms huppelend, soms spartelend, in de voetsporen van Jezus.

Toewijding aan Maria
Dana:
Moeder Maria, met een eenvoudig hart komen we bij u. U bent zoveel meer dan wij. U weet dat we kleine mensen blijven. Wil dan de zorg voor Bonga en voor ons hele gezin ook in uw handen nemen. Help ons gezin verder naar God te leiden. Inspireer ons bij het uitbouwen van ons huis tot een echte thuis, waar het goed is om te wonen, en waar onze liefde voor elkaar blijft groeien. Amen
Samen:
Wees gegroet Maria...

Slotgebed – gelezen door Maryse
Wanneer het regent en tegelijkertijd de zon schijnt, verschijnt er een regenboog.Een familie is als de kleuren van de regenboog.Twee kleuren kunnen samen één kleur vormen,Zoals vele karaktertrekken samen ook ons karakter vormen. Elk heeft zijn eigen karakter.
We hebben elkaar nodig zoals we zijn, als elkaars steun en toeverlaatZoals de kleuren bij de regenboog horen, zo horen wij ook bij elkaar.De regenboog betekent voor ons dat we allemaal anders zijn maar toch horen we bij elkaar.

Zending en Zegen
Wim en Dana, meter en peter, een groot geluk is jullie gegeven. Bewaak met liefde dit nieuwe leven. Zoals de regenboog de zon nodig heeft om te schitteren, zo heeft Bonga jullie liefde nodig om mens te worden.
Moge God, onze vader, jullie helpen om levengevend en liefdevol te zijn voor hem, voor Miro en voor elkaar. Moge de geest van het geloof in jullie huis zijn, en moge vrede wonen in jullie gezin.
Zegene daartoe, de almachtige God, Vader, Zoon en de Heilige Geest.